07-03-17

Gezien...

11205180_801103986651454_3496059234013917739_nkopie.jpg

19:41 Gepost door Lucie in Citaten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-17

Je bent...

download (1).jpg

Je bent een engel

Engelen zijn mensen die 'licht' kunnen doorgeven;waar ze komen wordt alles helder en klaar.

Engelen zijn mensen die een soort oorspronkelijke vreugde uit het paradijs hebben meegekregen.

Engelen zijn wezens van vlees en bloed die op een onzichtbare wijze de wereld rechthouden.

Diep in hen voel je iets van het mysterie van een ondoorgrondelijke goedheid die je zomaar omarmen wil.

Je voelt God in deze mensen tot je komen met tederheid en bezorgdheid.

Maar engelen krijg je niet op bestelling.

Ze komen heel dikwijls heel onverwacht, wijze je de weg en verdwijnen dan weer, naamloos, zonder te wachten op een dankjewel.

 

Roos Maes

 

 

11:27 Gepost door Lucie in Engelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-01-17

Als...

yun_727kopie.jpg

11:14 Gepost door Lucie in Citaten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-01-17

hoe...

love-heart-cloud-1920x1200 (1)kopie.jpg

 

 

11:13 Gepost door Lucie in Citaten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-01-17

Doodervaring

Jonge ontwaakte uit een bijna doodervaring en vertelde zijn moeder wat ongelooflijks: “Mama ik zag je andere…”

Toen een jongetje betrokken raakte bij een auto-ongeluk, overleefde zijn vader dat niet en beëindigde het ook bijna zijn eigen leven. Hij moest vechten voor zijn leven. Tijdens deze beproeving werd hij maar liefst 3 keer officieel dood verklaard. Een keer ter plaatse, nog een keer in de ambulance en nog een laatste keer in het ziekenhuis.

 

bijnadood

Nu heeft deze vrouw een boek geschreven over haar ervaring en over wat haar zoon haar vertelde over zijn bezoek aan de hemel.

Toen hij amper 8 jaar oud was, raakte Landon Whitley in 1997 betrokken in een auto-ongeluk waardoor hij drie keer dood werd verklaard. Achteraf getuigde hij in het hiernamaals geweest te zijn.

Landon wandelde door “straten van goud” en ontmoette Jezus en andere overleden familieleden.

Julie Kemp, de moeder van Landon, herinnert zich hoe ze haar zoon probeerde te vertellen dat zijn vader overleden was. Ze vroeg: “Landon, weet je waar je vader is?” En hij antwoordde: “Ja, ik weet waar hij is. Hij is in de hemel nu.” Maar vervolgens zei Landon nog wat verbazingwekkender.

“Hij keek me aan en zei: ‘Mama, ik was je nog vergeten te zeggen dat ik je twee andere kinderen gezien heb. Ik was niet helemaal zeker waarover hij het had, maar ik had voor hem twee miskramen gehad. Dat hadden we hem nooit verteld. Hij kon gewoon niet weten dat we voor hem twee baby’s hadden verloren.”

Maar Landon herkende zijn broers meteen, hoewel ze nooit geboren werden. “Ik wist dat het mijn broers waren ondanks het feit dat ik hen nooit ontmoet had”, vertelde de jongen. “In de hemel weet je gewoon wie iedereen is.”

Omwille van het ongeval heeft Landon nu 23 metalen platen in zijn schedel. Hij is blind aan zijn linkeroog. Maar hij is dankbaar dat zijn ervaring van de hemel anderen inspireert om rotsvast in het bestaan van God te geloven.

“Ik wil gewoon dat mensen beseffen dat Jezus echt is. Dat er een hemel is, er zijn engelen en dat ze zijn woord en de Bijbel moeten volgen, en dat het leven alleen maar beter wordt”, zei de jongen nog.

Het boek van Kemp heet “Faith Has Its Reasons” (Gelooft heeft zijn redenen).Wat denk jij over de ervaring van deze jongen in de hemel.

Dead Boy Returns From Afterlife to Tell His Mom About Heaven

Bekijken op youtube.com

 

 

 

19:23 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-16

leven na de dood

 

Ervaringen van een arts met het leven na de dood

Dr. Eben Alexander is neurochirurg en leerde tijdens zijn opleiding dat bijna-doodervaringen niet bestaan omdat er geen bewijs voor is en ze goed te verklaren zijn. De arts deed dat soort verhalen dan ook af als onzin, tot hij zelf in coma raakte. Nu weet hij het zeker: de hemel bestaat!

Pag. 1: Als neurochirurg geloofde ik niet in het fenomeen van bijna-dood-ervaringen. Ik ben opgegroeid in een wetenschappelijk milieu, als zoon van een neurochirurg. Ik volgde in mijn vaders voetsporen en werd academisch neurochirurg, gaf les aan Harvard Medical School en andere universiteiten. Ik begrijp wat er met de hersenen gebeurt als mensen bijna dood zijn, en ik had altijd geloofd dat er goede wetenschappelijke verklaringen waren voor de hemelse uittredingen buiten het lichaam beschreven door mensen die ternauwernood aan de dood ontsnapten.

De hersenen zijn een verbazend ingewikkeld maar bijzonder kwetsbaar mechanisme. Een kleine vermindering van de hoeveelheid zuurstof in de hersenen leidt direct tot een reactie. Het was geen grote verrassing dat mensen die ernstig trauma hadden opgelopen uit hun ervaringen terugkomen met vreemde verhalen. Maar dat wilde niet zeggen dat hun belevenissen echt waren.

Hoewel ik mezelf als een overtuigd christen beschouw, was ik dat meer in naam dan in praktijk. Ik had niets tegen mensen die wilden geloven dat Jezus meer was dan gewoon een goed mens dat had geleden onder de handen van de wereld. Ik leefde diep met hen mee die wilden geloven dat er ergens een God was die ons onvoorwaardelijk liefhad. Ik was zelfs jaloers op die mensen om de zekerheid die dat geloof ongetwijfeld bood. Maar als wetenschapper wist ik wel beter en geloofde er zelf niet in.

In het najaar van 2008, na zeven dagen in coma waarin het “menselijk” deel van mijn hersenen, de neocortex, inactief was, ervoer ik echter iets dat zo diepgaand was dat het me een wetenschappelijke reden gaf om te geloven in bewustzijn na de dood.

Ik weet hoe uitspraken als deze klinken in de oren van sceptici, dus vertel ik mijn verhaal met de logica en in de taal van de wetenschapper die ik ben.

Op een vroege morgen vier jaar geleden werd ik wakker met een gigantische hoofdpijn. Binnen een paar uur was mijn hele cortex, het deel van de hersenen waar gedachten en emoties zetelen en dat ons in feite menselijk maakt, gestopt met werken. Artsen in het Lynchburg General Hospital, Virginia, een ziekenhuis waar ik zelf als neurochirurg werkte, stelden vast dat ik op de een of andere manier een zeer zeldzame bacteriële meningitis had opgelopen die meestal jonggeborenen treft. E. colibacteriën waren doorgedrongen in mijn cerebrospinaal vocht en vraten mijn hersenen op.

Toen ik die morgen op de spoedeisende hulp kwam waren mijn kansen om te overleven in meer dan een vegetatieve staat al vrijwel nihil. Als snel daalden ze tot nul. Zeven dagen lang lag ik in een diepe coma, mijn lichaam reageerde niet meer, mijn hogere hersenfuncties waren volledig offline.nder bespreekt zijn ervaring op het wetenschapskanaal 'Through the Wormhole.'

Op de morgen van mijn zevende dag in het ziekenhuis, terwijl mijn artsen overwogen de behandeling te staken, gingen mijn ogen plotseling open.

Foto's: Patiënten verhalen ervaringen van het leven na de dood

 

‘Je hebt niets te vrezen.’ ‘Je kunt niets verkeerd doen.’ De boodschap vervulde me met een enorm, krankzinnig gevoel van opluchting. (Foto illustratie Newsweek; bron: Buena Vista Images-Getty Images)

Er is geen wetenschappelijke verklaring voor het feit dat, terwijl mijn lichaam in coma lag, mijn geest, mijn bewuste binnenste, leefde. Terwijl de neuronen van mijn cortex door de bacteriën waardoor zij waren aangevallen volkomen inactief waren geworden, reisde mijn hersenvrije bewustzijn naar een andere, grotere dimensie van het universum. Ik had nog zelfs nooit gedroomd dat een dergelijke dimensie kon bestaan en de oude ik van vóór de coma zou heel graag hebben uitgelegd dat dat gewoon onmogelijk was.

Maar die dimensie is er echt, in grote lijnen dezelfde als beschreven door talloze personen die bijna-dood-ervaringen en andere mystieke toestanden hebben beleefd. Hij bestaat en wat ik daar zag en leerde plaatste me letterlijk in een nieuwe wereld, een wereld waarin we veel meer zijn dan onze hersenen en lichaam en waar de dood niet het einde is van het bewustzijn maar eerder een hoofdstuk van een grote en ongelooflijk positieve reis.

Ik ben niet de eerste die bewijs heeft gevonden dat bewustheid ebstaat buiten het lichaam. Korte, schitterende glimpen van dit rijk zijn al zo oud als de geschiedenis van de mensheid. Maar voor zover ik weet is nog nooit iemand naar deze dimensie gereisd (a) terwijl hun cortex volledig down was, en (b) terwijl hun lichaam onder nauwkeurige medische observatie was zoals het mijne tijdens die zeven dagen van mijn coma.

Alle belangrijkste argumenten tegen bijna-dood-ervaringen zeggen dat deze ervaringen het resultaat zijn van minimaal, voorbijgaand of gedeeltelijk disfunctioneren van de cortex. Mijn bijna-dood-ervaring vond echter niet plaats terwijl cortex disfunctioneerde maar gewoon was uitgeschakeld. Dit blijkt uit de ernst en de duur van mijn meningitis, en uit de universele corticale complexiteit gedocumenteerd door CT scans en neurologisch onderzoek. Volgens de huidige medische kennis van de hersenen en de geest is het absoluut onmogelijk dat zelfs ik maar een vaag en beperkt bewustzijn heb kunnen ervaren tijdens mijn coma, en nog veel minder de zeer levendige en zeer coherente odyssee die ik beleefde.

Het kostte maanden om te begrijpen wat er met me was gebeurd. Niet alleen de medische onmogelijkheid dat ik bewust was geweest tijdens mijn coma, maar, belangrijker nog, de dingen die in die tijd gebeurden. In het begin van mijn avontuur was ik in een wolkige omgeving. Dikke, wattige, witroze wolken die scherp afstaken tegen de diepblauwzwarte lucht.

 

De geschiedenis herleven: het zoeken naar de betekenis van de het leven na de dood is zo oud als de mensheid zelf. In de afgelopen jaren heeft Newsweek talloze coverstories gepubliceerd over godsdienst, God en die zoektocht. Zoals Dr. Alexander zegt, het is onwaarschijnlijk dat we het antwoord tijdens ons leven zullen kennen, maar betekent niet dat we ophouden met vragen.

Hoger dan de wolken, onmetelijk veel hoger, vormden groepen transparante, doorschijnende wezens een boog in de hemel en lieten lange streamerachtige lijnen achter zich.

Vogels? Engelen? Deze woorden kwamen later naar boven toen ik mijn herinneringen opschreef. Maar geen enkele van deze woorden doet recht aan de wezens, die gewoon totaal anders zijn dan alles wat ik ooit op deze planeet heb gezien. Ze zijn meer geavanceerd. Hogere vormen.

Een geluid, een gigantisch en dreunend geluid als een glorieus gezang, kwam omlaag en ik vroeg me af of die gevleugelde wezens dat maakten. Toen ik er later over nadacht, bedacht ik me dat de vreugde van deze wezens, terwijl ze voorbij zweefden, zo sterk was dat ze wel geluid moesten maken, om die vreugde tot uiting te brengen. Het geluid was tastbaar en bijna even materieel als regen die je op je huid kan voelen maar die je niet nat maakt.

Zien en horen waren niet gescheiden daar waar ik nu was. Ik kon de visuele schoonheid van de zilverachtige lichamen van die schitterende wezens horen daarbover, en ik kon de aanzwellende, vreugdevolle perfectie zien van wat ze zongen. Het leek alsof je niet kon kijken of luisteren naar iets in deze wereld zonder er deel van uit te maken, zonder er op de een of andere mysterieuze manier deel van te worden. Alweer vanuit mijn huidige perspectief zou ik suggereren dat je in die wereld naar helemaal niets kunt kijken, want het woord “naar” zelf impliceert een scheiding die daar niet bestaat. Alles was apart, maar toch was alles deel van al het andere, zoals de rijke, in elkaar grijpende patronen op een Perzisch tapijt ... of van de vleugel van een vlinder.

En wordt nog vreemder. Het grootste deel van mijn reis werd ik vergezeld door iemand. Een vrouw. Ze was jong en ik herinner me in detail hoe ze eruit zag. Ze had hoge jukbeenderen en diepblauwe ogen. Goudbruine vlechten omkransten haar mooie gezicht. Toen ik haar voor het eerst zag reden we samen op een oppervlak met een ingewikkeld patroon, dat ik later herkende als de vleugel van een vlinder. Er waren miljoenen vlinders om ons heen, grote fladderende golven vlinders, die de bossen in doken en dan weer rondom ons kwamen fladderen. Het was als een rivier van leven en kleuren die door de lucht bewoog. De kleding van de vrouw was eenvoudig, als een boerin, maar de kleuren, poederblauw, indigo en zacht oranje-perzik, waren van eenzelfde overweldigendheid, zeer levendig, net als al het andere. Ze keek naar me met een blik die, als je hem vijf seconden zou zien, je hele leven tot op dat moment de moeite waard zou maken, wat er ook tot dan toe was gebeurd. Het was geen romantische blik. Het was geen blik van vriendschap. Het was een blik die op de een of andere manier verder ging dat dat, verder dan alle soorten liefde die we hier op aarde hebben. Het was iets groters, iets was al die andere soorten liefde omvatten en toch veel meer dan dat alles samen.

Ze sprak tegen me zonder woorden. De boodschap was als een wind die door me heen blies en ik begreep direct dat het waar was. Ik wist dat net als dat ik wist dat de wereld om ons heen echt was, en geen fantasie, voorbijgaand en onsubstantieel.

De boodschap was driedelig en als ik ze in aardtaal moest vertalen zou ik zo ongeveer zeggen:

“Je wordt voor altijd hartstochtelijk liefgehad.”

‘Je hebt niets te vrezen.’

‘Je kunt niets verkeerd doen.’

De boodschap vervulde me met een gigantisch, krankzinnig gevoel van opluchting. Het was alsof ik de regels kreeg van een spel dat ik mijn hele leven al had gespeeld zonder het echt te begrijpen.

“We laten je hier veel zien,” zei de vrouw, weer zonder woorden te gebruiken maar door de conceptuele essentie direct in mij over te brengen. “Maar je gaat uiteindelijk terug.”

Daar had ik maar één vraag op.

Terug waarheen?

Het universum zoals ik het in mijn coma ervaarde is ... hetzelfde waarover Einstein en Jezus spraken op hun (zeer) verschillende manier.

 

Er stond een warm briesje, zoals op een perfecte zomeravond, een wind, die de bladeren van de bomen deed ruisen en langs stroomde als hemels water. Een goddelijke bries. Hij veranderde alles, de wereld rondom me ging over op een nog hogere octaaf, een hogere trilling.

Hoewel ik nog weinig taalfunctie had, zoals we dat op aarde bezien, begon ik woordloos vragen te stellen aan deze wind, en aan het goddelijke wezen dat ik erin of erachter bezig voelde.

Waar is dit?

Waar ben ik?

Waarom ben ik hier?

Elke keer als ik in stilte een van deze vragen stelde, kwam het antwoord onmiddellijk in een explosie van licht, kleur, liefde en schoonheid die als een golf door mij heen voerde. Wat belangrijk was over deze golven, was dat ze niet gewoon mijn vragen wegvaagden. Ze gaven antwoord, maar op een manier die de taal voorbij gaat. Gedachten drongen direct in mij door. Maar dat waren geen gedachten zoals we die op aarde kennen. Het was niet vaag, immaterieel of abstract. Deze gedachten waren solide en onmiddellijk, heter dan vuur en natter dan water, en terwijl ik ze ontving begreep ik onmiddellijk en moeiteloos concepten die me in mijn aardse leven jaren zouden kosten om volledig te begrijpen.

Ik bewoog voorwaarts en ging een immense leegte binnen, volledig donker, onmetelijk groot maar ook heel vertroostend. Het was pikdonker maar toch overlopend van licht: een licht dat van een schitterende hemelbol leek te komen die ik vlakbij me voelde. De bol was een soort “tolk” tussen mij en deze grote aanwezigheid rondom me. Het was alsof ik geboren werd in een grotere wereld, en het universum zelf was als een gigantische kosmische baarmoeder, en de hemelbol (die naar mijn gevoel verbonden was met, of zelfs één was met de vrouw op de vlindervleugel) leidde me erdoorheen.

Later, toen ik terug was, vond ik een citaat van de 17e eeuwse christelijke dichter Henry Vaughan dat deze magische plek min of meer beschreef, deze enorme, inktzwarte kern, waar het goddelijke zelf huisde.

“Er is volgens sommigen in God een diepe maar schitterende donkerte...”

Dat is precies wat het was: een inktzwarte donkerte die overliep van licht.

Ik weet heel goed hoe buitengewoon, hoe totaal ongelooflijk dit allemaal klinkt. Als iemand, zelfs een arts, me zo’n verhaal had verteld, had ik dat zeker afgedaan als een waanvoorstelling. Maar wat mij overkwam was absoluut geen waanvoorstelling, het was echt, nog echter dan al het andere in mijn leven. Inclusief mijn trouwdag en de geboorte van mijn twee zoons.

Wat me overkwam vraagt om een verklaring.

Moderne natuurkundigen zeggen dat het universum een eenheid is, onverdeeld. Hoewel we in een wereld vóór scheiding en verschil lijken te leven, zeggen natuurkundigen dat onder het oppervlak alle voorwerpen en gebeurtenissen in het universum met elkaar zijn verweven. Er is geen echte scheiding.

Vóór mijn ervaring waren dit abstracties. Nu is het realiteit. Niet alleen is het universum een eenheid, maar het wordt ook gekenmerkt door liefde, dat weet ik nu. Zowel geschokt en vol vreugde heb ik begrepen dat het universum zoals ik het in mijn coma ervaarde hetzelfde is waarover Einstein en Jezus spraken op hun (zeer) verschillende manier.

Ik ben tientallen jaren neurochirurg geweest in een van de meest prestigieuze medische instituten van Amerika. Ik weet dat veel van mijn collega’s, net als ikzelf vroeger, de theorie aanhangen dat de hersenen, en vooral de cortex, bewustzijn genereert en dat we leven in een universum zonder enige emotie, en zeker geen onvoorwaardelijke liefde die God en het universum, zoals ik nu weet, ons toedragen. Maar dat geloof, die theorie ligt nu in stukken aan onze voeten. Wat mij overkwam vernietigde dat geloof, en ik ben van plan om de rest van mijn leven te besteden aan het onderzoeken van de ware aard van bewustzijn en het feit dat we meer, veel meer zijn dan onze fysieke hersenen zo duidelijk mogelijk te krijgen, voor mijn collega-wetenschappers en alle mensen.

Ik verwacht niet dat dit gemakkelijk gaat worden om de bovengenoemde redenen. Als het bouwwerk van de oude wetenschappelijke theorie scheuren begint te vertonen, wil niemand dat zien in het begin. Het oude bouwwerk kostte zoveel tijd om te bouwen en als het instort, moet er een heel nieuw bouwwerk worden gebouwd.

Dit begreep ik uit de eerste hand toen ik me goed genoeg voelde om terug te keren in de wereld en met anderen te praten over wat er met me was gebeurd, anderen dan mijn vrouw Holley, die zo heeft geleden, en onze twee zoons. Blikken van beleefd ongeloof, vooral onder mijn medische vrienden, deden me realiseren wat ik een moeite zou hebben om mensen te doen begrijpen wat voor iets geweldigs ik had gezien en ervaren in de week dat mijn hersenen waren uitgeschakeld.

Een van de weinige plekken waar ik weinig moeite had met mijn verhaal was een plek waar ik vóór mijn ervaring nauwelijks kwam: de kerk. De eerste keer dat ik een kerk binnenging na mijn coma, zag ik alles door een nieuwe bril. De kleuren van de gebrandschilderde ramen herinnerden me aan de heldere schoonheid van de landschappen die ik in die andere wereld had gezien. De diepe bastonen van het orgel deden me denken hoe gedachten en emoties in die wereld als golven zijn die door je heen gaan. En, vooral, het schilderij van Jezus die het brood breekt met zijn discipelen riep de boodschap op die de kern was van mijn reis: dat we worden liefgehad en onvoorwaardelijk aanvaard door een God die nog groter en glorieuzer is dan de god waarover ik als kind op zondagschool leerde.

Tegenwoordig denken veel mensen dat de levende spirituele waarheden van de godsdienst hun kracht hebben verloren en dat de wetenschap, niet het geloof, de weg naar de waarheid is. Voor mijn ervaring had ik sterk de indruk dat dit zo was.

Maar begrijp ik dat dit idee veel te simpel is. Een feit is dat het materialistische beeld van lichaam en hersenen eerder producenten dan voertuig zijn van het menselijk bewustzijn, is gedoemd is te verdwijnen. Daarvoor in de plaats komt een nieuw beeld van geest en lichaam, het is er eigenlijk al. Deze visie is zowel wetenschappelijk als spiritueel en gaat voor wat de grootste wetenschappers van de geschiedenis zelf altijd boven al hebben gesteld: de waarheid.

 

Proof of Heaven door Eben Alexander, M.D. Uit te geven door Simon & Schuster, Inc.. Copyright (c) 2012 Eben Alexander III, M.D.

Het zal tijd kosten dit nieuwe beeld van de realiteit te vormen. Het zal niet tijdens mijn leven voltooid zijn, denk ik, en ook niet dat van mijn zonen. De werkelijkheid is zo enorm, zo complex, en zo onmetelijk mysterieus dat een volledig beeld misschien nooit compleet zal zijn. Maar in essentie toont het het universum als een zich ontvouwend, multidimensionaal geheel, bekend tot het kleinste atoom aan een God die meer en sterker om ons geeft dan een ouder ooit een kind kan liefhebben.

Ik ben nog steeds net zo zeer arts en wetenschapper als vóór mijn ervaring. Maar diep in mijn binnenste ben ik anders dan voorheen, omdat ik een glimp heb opgevangen van die nieuwe beeld van de werkelijkheid. En geloof maar als ik zeg dat het alle werk waard is dat wij en degenen die na ons komen moeten verzetten om het beeld goed te krijgen.

 

love-heart-cloud-1920x1200 (1).jpg

 

Bron: http://www.thedailybeast.com/newsweek/2012/10/07/proof-of...

 

 

 

10:40 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-16

9 dingen....

 

 

9 dingen die met je gebeuren vlak voor je dood gaat

23 procent van de bevolking gelooft in leven na de dood, maar bijna iedereen heeft het moeilijk om dit concept te beschrijven. Geen wonder dat we gefascineerd zijn door mensen die naar de “andere kant” zijn geweest en erover kunnen getuigen.

Sommige getuigenissen zijn aangrijpend, anderen dan weer griezelig, maar deze 9 dingen werden door bijna iedereen beschreven.

De meerderheid zei dat het zogenaamde licht aan het einde van de tunnel echt is.

ervaring1

 

 

 Vele mensen getuigden ook over een uit het lichaam treden, waarbij ze hun eigen levenloze lichaam konden zien liggen.

9DINGEN

Beschermengelen duiken op in de kamer op het ogenblik van de dood. Mensen vertellen ook dat ze door deze beschermengelen door het hiernamaals werden geleid.

ervaring3

Velen zeiden ook dat ze op hun sterfbed bezoek kregen van hun moeder.

ervaring4

Verschillende mensen zeiden dat ze hun overleden familieleden zagen en dat deze allemaal aan een groot feest leken deel te nemen.

ervaring5

Heel wat mensen zeiden ook dat hun leven letterlijk aan hun ogen voorbijging, met alle goede en slechte momenten. Een beetje als een diavoorstelling.

ervaring6

In hun laatste momenten konden deze personen ook alles zien en horen in de kamer. Ze zagen hoe dokters probeerden om hun lichamen weer tot leven te wekken.

ervaring7

De overweldigende meerderheid zei dat ze een intens gevoel van rust en vrede ervoeren.

ervaring8

Interessant is ook dat velen dit gevoel zo rustgevend vonden dat ze niet meer wilden terugkeren.

 

11:09 Gepost door Lucie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-16

Duitse...

Duitse wetenschappers bewijzen dat er leven is na de dood.

Een team van psychologen en artsen verbonden aan de Technische Universiteit van Berlijn, hebben aangekondigd dat zij door klinische experimenten , het bestaan van een of andere vorm van leven na de dood hebben kunnen bewijzen.

 

 

Dit verbazingwekkende bericht is gebaseerd op de conclusies van een studie met behulp van een nieuw type van bijna-doodervaringen onder medisch toezicht, die het mogelijk maakt om patiënten in een toestand van klinisch dood te brengen voor bijna 20 minuten voordat ze weer tot leven worden gebracht.

Dit omstreden proces dat werd herhaald met 944 vrijwilligers in de laatste vier jaar, vereist een complex mengsel van medicijnen zoals epinefrine en dimethyltryptamine, bestemd om het lichaam in een toestand van klinische dood te brengen en om nadien het reanimatie proces zonder schade te overleven.

Het lichaam van de proefpersoon werd vervolgens in een tijdelijke coma-achtige toestand geïnduceerd door een mengsel van andere geneesmiddelen.

Deze medicijnen zorgden er ook voor dat de ozon uit het bloed werd gefilterd tijdens het reanimatie proces 18 minuten later.

De extreem lange duur van deze ervaring werd pas onlangs mogelijk gemaakt door de ontwikkeling van een nieuwe cardiopulmonaire recitatie (CPR) machine genaamd de AutoPulse.

Dit soort toestel werd reeds de afgelopen jaren gebruikt om mensen te reanimeren die 40 minuten tot 1 uur waren overleden.

Het team van wetenschappers onder leiding van Dr Berthold Ackermann, heeft het hele proces gevolgd en ze hebben getuigenissen van de proefpersonen verzameld.

Hoewel er enkele kleine variaties zijn van individu tot individu, hadden alle proefpersonen herinneringen aan hun periode van klinische dood.

Een overgrote meerderheid van hen beschreef een aantal zeer vergelijkbare sensaties.

De wetenschappers zeggen zich bewust te zijn van het feit dat hun conclusies schokkend kunnen zijn voor veel mensen, zoals het feit dat bijvoorbeeld religieuze overtuigingen van verschillende onderwerpen geen invloed hebben gehad op de sensaties en ervaringen die zij beschreven aan het einde van het experiment.

Onder de vrijwilligers waren zowel christenen, moslims, joden, hindoes en atheïsten.

"Ik weet dat onze resultaten de overtuigingen van veel mensen kunnen verstoren", aldus professor Ackermann.

"Maar op een bepaalde manier,hebben we een antwoord gegeven op een van de grootste vragen in de geschiedenis van de mensheid, dus ik hoop dat deze mensen in staat zullen zijn om ons te vergeven ."

" Ja, er is leven na de dood en het lijkt erop dat dit geldt voor iedereen. "

 

11:04 Gepost door Lucie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-15

Mijn...

P1020008kopie.jpg

Mijn diepgevoelde eerbied voor de schepping wordt telkens nog groter, wanneer ik het wonder van een zondsondergang of de schoonheid van de maan aanschouw.

Mahatma Gandhi

20:33 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-03-15

Waarom..

Scannen[1].jpg

Waarom leven honden korter dan mensen?

Antwoord van een 6-jarig jongentje...

"als dierenarts werd ik op een dag geroepen om een hondje van 13 jaar te onderzoeken dat Belker heette. De familie van de hond Ron, zijn vrouw Lica en hun kleine Shane, waren dol op Belker en hoopten op een wonder.

toen Belker onderzocht kwam ik erachter dat hij niet meer te genezen was. Ik vertelde de familie dat ik niets meer voor Belker kon doen en bood aan om zijn lijdingsweg te verkorten door hem te euthanaseren.

De volgende dag toen Belker gebracht werd door zijn familie, voelde ik een brok in mijn keel. Kleine Shane oogjes rustig, hij aaide de hond een laatste maal en ik vroeg mij af of hij  wel besefte wat er gebeurde. Na een paar minuten viel Belker in slaap om nooit meer wakker te worden.

De kleine jongen leek de overgang van Belker zonder moeite te doorstaan. We vonden het allemaal heel erg en vroegen ons hardop af waarom het eigenlijk zo is dat honden zoveel korter leven dan de mens.

Shane, die oplettend naar ons had geluisterd zie: " ik weet waarom."

Hij zei; " De mensen komen op de wereld om te kunnen leren hoe zij een goed leven leiden, hoe te houden van hun medemens en tegelijkertijd een goed persoon te zijn. Ja toch?

Nou...omdat honden al weten hoe zij dit moeten doen hebben zij minder tijd nodig op deze aarde dan wij.

 

De moraal van dit verhaal:

-Als een hond jouw leraar was, zou je de volgende dingen doen;

- Als je geliefde thuis komen, ren altijd naar de deur om ze te begroeten.

-Laat nooit een kans schieten om een wandeling te maken.

-Laat de ervaring van een frisse bries in je gezicht je in extase brengen.

- Doe middagdutjes.

-Rek je eerst uit voordat je opstaat.

-Ren, huppel en speel dagelijks.

- Verbeter je aandacht en sta een aanraking toe.

-Probeer te voorkomen dat je moet bijten wanneer een grom voldoende zal zijn.

- Op hete dagen: ga gestrekt op het gras liggen, met je benen wijd.

- als het erg warm is, drink veel water en ga in de schaduw van een boom liggen.

- Als je gelukkig bent, dans in het rond en beweeg je hele lichaam.

- Geniet dagelijks van de eenvoudige vreugde van een lange wandeling.

- Wees trouw.

- Doe je nooit voor als iemand die je niet bent.

- Als iemand een slechte dag heeft, hou je dan stil, ga zachtjes dichtbij diegene zitten en laat weten dat je er bent.

Diana Hoekstra

Dogsforum.

 

14:09 Gepost door Lucie in Moraal verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-03-15

Zelf....

DSC02541kopie.jpg

Zelfvertrouwen vereist moed, maar schept ook een enorme kracht.

Pantajale

16:58 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-15

Gezien...

DSC02529kopie.jpg

Gezien, gehoord en begrepen worden, is helend.

♥♥♥

17:18 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-03-15

Een....

images4L2XZ8Q6.jpg

Een doosje met kusjes

 

Enkele jaren geleden bestrafte een vader zijn vijfjarige dochtertje omdat zijn overvloedig gebruik had gemaakt van mooi verguld papier om een cadeautje in te pakken. Geld was er niet in overvloed en hij was boos omdat zijn dure papier zomaar had gebruikt. De volgende bracht het meisje het verguld ingepakte cadeautje naar haar vader en zei: " Hier papa, dit is speciaal voor jou" met stomheid verslagen en aangegrepen door het voorval betreurde de vader zijn woede- uitbarsting van de vorige dag. Zijn dochtertje aanvaarde zijn excuses maar al te graag, en nieuwsgierig opende hij de doos en ontdekte dat er helemaal niets inzat.

Hij schreeuwde tegen haar: " weet je dan niet dat het heel wreed is om iemand een lege dood te geven. er moet altijd een cadeautje in zitten" Het meisje kreeg tranen in haar ogen en zei " Maar papa de doos is niet leeg, ik heb haar gevuld met heel veel kusjes, alleen voor jou. De vader was volledig van de kaart en omarmde zijn dochter liefdevol, hopend zij hem ooit zijn boze reatie zou kunnen vergeven. enige tijd later, werd het meisje getroffen door een ernstige ziekte en stief.

De vader heeft het doosje nog steeds bij zich, dicht bij zijn bed, en elke keer als zijn verdriet hem teveel is, pakt hij het doosje neemt er een verbeelde kus uit en herinnert zich de liefde die zijn dochter in haar cadeau had gestoken.

17:35 Gepost door Lucie in Moraal verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-02-15

Het

DSC02478 (1).JPG

Het universum herbergt een oneindige schat aan wonderen die geduldig wachten tot ze worden opgemerkt.

(Eden Phillpotts

♥ ♥ ♥

 

 

 

 

 

 

 

15:44 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-15

Bewust...

 

DSC02462kopie.jpg

Bewustwording is : ontwaken, wakker worden, zien wat er gebeurt in je leven, ontdekken wat de samenhang is.

CJ Schuurman

 

 

 

  

 

16:08 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-01-15

zeg...

10293540_10205676783824693_5668272757243546439_o.jpg

Zeg nooit: dat kan ik niet
Maar zeg: ik zal het proberen
Dan zul je versteld staan
Hoeveel een mens kan leren.

 

 

09:14 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-01-15

Toe....

 

013298b6-808f-457e-a641-05de38c9b394.jpg

Toevalligheden zijn zachte duwtjes van het universum om jouw leven een nieuwe wending te geven

(Ola Hoenson)

 

18:54 Gepost door Lucie in Citaten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-12-14

Moraal verhaal..

images38O9ZA9W.jpg

De fee en de drie wensen

Een vrouw mag van een goede fee drie wensen doen, elke dag één. 'Bedenk alleen wel,' zegt de fee, 'dat je man ook alles krijgt wat jij krijgt, en wel tienvoudig.' Geen probleem, dus mijn man krijgt alles wat ik krijg in tienvoud, dan wens ik dat ik stapelverliefd word op mijn partner.' De volgende dag komt de fee weer langs, de gordijnen zijn dicht en de fee moet lang bellen voordat de deur open gaat. Ten slotte verschijnt de vrouw in de deuropening, een laken haastig omgeslagen, de haren verfomfaaid, de ogen glanzend en de wangen blozend. 'Wat is je tweede wens?' begint de fee. Maar de vrouw valt haar in de rede. 'O ben jij het, fee, nog heel erg bedankt, het is fantastisch! Ik hoef verder niets, ik ga gauw weer naar binnen.' 'Hola,' protesteert de fee nog. 'Wat moet ik dan doen met die andere wensen?' 'Geef ze maar aan andere vrouwen,' roept de vrouw over haar schouder terwijl ze weer in het huis verdwijnt.

16:43 Gepost door Lucie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-14

als

DSC02139kopie.jpg

Als je iemand ontmoed wiens ziel niet op één lijn zit met de jouwe, zendt deze dan je liefde en ga verder.

15:37 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-14

Sprookje...

1001004004699756.jpg

SPROOKJE VAN DE DOOD is een inspirerend verhaal over een Zieltje dat voor de allereerste keer de reis naar de Aarde gaat maken. Wat gaat daar allemaal aan vooraf en hoe is het voor een ziel om in een mensenlichaam geboren te worden. Hoe wordt een leven op Aarde ervaren door de ogen van een ziel, en tenslotte: hoe ervaart een ziel het sterven, ofwel de terugkeer naar Huis.
Dit alles wordt op een leuke en eenvoudige manier verteld. Je wordt door het Zieltje meegenomen op haar grote avontuur. Het is een wonderbaarlijke reis die je misschien opnieuw laat ontdekken wie je werkelijk bent en waar je eigenlijk vandaan komt.

Recensie(s)


Deze uitgave bevat een gedeeltelijk autobiografisch geinspireerd sprookje voor volwassenen over de belevenissen van een geincarneerd 'Zieltje' voor, tijdens en na zijn/haar eerste leven op aarde. Zelf als kind spiritueel bewust, is haar hoofdintentie met dit boek het wegnemen van de angst voor de dood en het zich als lezer weer herinneren van je hogere zelf en het 'thuis' waar we vandaan komen. Het verhaal behandelt in eenvoudige bewoordingen hoe een gids (Bajiri) opmerkt hoe Zieltje steeds meer trek krijgt in een aards leven. Samen met andere zielen zoeken ze een geschikt leven uit. De moedigste medeziel zal haar 'vijand' zijn (in dat leven haar man) en haar de belangrijkste levensles leren, namelijk om te vertrouwen op je hogere zelf. Gedwongen kinderloos in het leven, kiest ze bij terugkomst thuis om jonggestorven kinderen te begeleiden. Uiteindelijk kiest ze er toch weer voor om weer te reincarneren. Het verhaal wordt in eenvoudige bewoordingen verteld en combineert veel inzichten van channeling en bijna doodervaringen. De enige illustratie is van Tom van der Bruggen, zoon van de auteur. Verzorgd uitgegeven boekje met op de kaft een kleurenfoto van een vrouw met een uitwaaierende lap stof in haar uitgestrekte handen hetgeen haar doet lijken op een engel.

Auteur: Marie-Claire van der Bruggen

12:02 Gepost door Lucie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-10-14

als..

DSC02130.jpg

Als de bloemen konden spreken zouden ze zwijgen.

17:12 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-14

Geen..

zonsondergang-op-runde-92968.jpg

Geen liefde is echter dan deze die wederkerig is.

♥♥♥

11:33 Gepost door Lucie in Citaten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-14

Verlies...

01c28269-19ee-41bb-ba9d-a54b7309af74_12kopie.jpg

♥♥♥

17:02 Gepost door Lucie in Citaten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-14

Ik....

013298b6-808f-457e-a641-05de38c9b394.jpg

Overgave

Ik kwam zoals ik komen moet, ik leef het leven, me laten leven, maar ik zal zijn wat ik verlang te zijn.

Inyath Khan

11:18 Gepost door Lucie in Citaten, Spirituele Wijsheden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-05-14

De

P1010443kopie.jpg

De clown kan de bron van vreugde zijn, maar - wie stelt de clown aan lachen?" 

 


Angela Carter

11:54 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-05-14

Door..

P1010510kopie.jpg

Door vriendschap wordt vreugde verdubbeld en verdriet gedeeld.

♥♥♥

 

 

13:18 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-05-14

in..

Natuur-Landschap-achtergrond-3.jpg

Levensvreugde

In de schaduw van Godsliefde heb ik leren verliezen, zo verliezen dat ik tenslotte niets meer te verliezen had.

toen ging ik alles winnen. elke dag werd alles winst. Wat ik het meest gewonnen had was de vreugde om God; die me alles gegeven had.

Er zit zo'n diepe waarheid in de paradox van het christendom. wie zijn leven verliest, zal het winnen. Wie zijn leven wint; zal het verliezen.

Phil Bosmans

16:38 Gepost door Lucie in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-14

Een....

P1010444kopie.jpg

Een vriend is een parel op de bodem van de zee.

 

11:21 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-05-14

Zoals...

 

P1010499kopie.jpg

Zoals de zon de bloemen kleurt, zo kleurt de kunst het leven.

19:48 Gepost door Lucie in Schilderijen eigen werk. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-05-14

Uit...

naamloos.png

Uit het 3de boek  van Loes van Loon. In liefde zal men wederkeren.

 

In liefde wil ik u zeggen, Dat de wereld heelt.

In liefde wil ik u zeggen, Dat de Alkracht ons niets beveelt.

Van eenieder op aarde, zowel als aan gene zij, Zult u aangeraakt worden door zijn liefde, Zowel als die van mij.

Want wij allen zijn uw broeder, Uw zuster of zielendier. En de Alkracht is onze hoeder. Zowel op aarde als in het leven hier.

Denk toch niet, mijn naasten, Dat het leven u wil haasten. Het gaat toch om het respect voor u allen. Ook uw leer proces verdient, zelf het vallen.

Want u bent het aangegaan, In moed en vertrouwen. dus uit eigenliefde wilde u leren. Omdat u in respect voor uzelf, het goede wilt behouden.

Laat de liefde naar uzelf. Een leidraad zijn in uw leven. En dan zeg ik u vanuit het Licht. Dat u zich in vervolmaking zult begeven.

 

In diep respect naar u allen, onderschrijf ik dit met mijn naam.

Emed.

16:49 Gepost door Lucie in Boeken. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende