08-03-08

Vaderschap

l

Ik zie je staan, je hoofd omlaag gebogen. De helse pijn, het ongegrijpelijk verdriet, doorstroom je lieve treurige ogen. En denken, ze hebben mij bedrogen.

Het oneerlijke spel, in je gezin,die werken op je lichaam als een giftige spin. Je kinderen, die je hart doorboren zonder spijt, zonder begrip. Je wilt hun levensweg tonen, maar niemand wil het horen.

Je oprechte bedoeling, je vaderschap. Jij wil ze steunen, je volle liefde geven. Omdat zij gelukkig zouden zijn, in hun verdere leven.

Misschien gaat eindelijk de hemelpoort voor je open. ik weet hoe moeilijk het is, je innerlijke verdriet te bewaren. Het machteloos vechten in jezelf....maar blijf hopen om terug in alles te geloven.

Lucia

19:20 Gepost door Lucie in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Post een commentaar

NB: Commentaren op deze blog worden gemodereerd tussen 18 h en 09 h (Europe/Paris).