02-12-08

Levensles

dyn007_original_498_337_pjpeg_2529177_61665554f78e4334ab3f5dd47c09b5db

Levensles

Mijn vriend trok de lade van de kast van zijn echtgenote open en haalde er een klein pakketje uit. "Dit is niet zo maar ondergoed", zei hij, "dit is lingerie". Hij maakte het pakje open en bekeek de zijde en het kant en vertelde toen het verhaal dat erbij hoorde. "De eerste keer dat wij naar New York gingen, acht of negen jaar geleden kocht ik dit voor haar. Ze heeft het nooit gedragen, ze wilde het bewaren voor een speciale gelegenheid, ik geloof dat dit wel het goede moment is."

Hij ging naar het bed en legde het bij de andere dingen die de begrafenisondernemers zouden meenemen. Zijn vrouw was zojuist overleden en terwijl hij zich naar mij toe draaide, zei hij: "Bewaar niets voor een speciale gelegenheid, iedere dag dat je leeft is een speciale gelegenheid". Als ik terugdenk aan deze woorden weet ik dat ze mijn leven veranderd hebben.

Tegenwoordig lees ik meer dan vroeger en maak ik minder schoon.
Ik zit op mijn terras en bewonder het landschap zonder aandacht te schenken aan het onkruid in de tuin.
Ik breng meer tijd door met mijn familie en mijn vrienden en minder tijd op het werk.
Ik heb begrepen dat het leven een geheel is van ervaringen om te waarderen.
Ik bewaar niets meer voor een speciale dag.
Ik gebruik de dure kristallen glazen iedere dag.
Ik draag mijn nieuwe jasje om naar de supermarkt te gaan, als ik daar zin in heb.
Ik bewaar mijn duurste parfum niet meer alleen voor hoogtijdagen.
De uitspraken als "ooit" en "binnenkort" probeer ik niet meer te gebruiken.
Als het de moeite waard is wil ik NU dingen zien horen en doen.

Ik denk dat ik wel weet wat de vrouw van mijn vriend gedaan zou hebben als zij had geweten dat zij er morgen niet meer zou zijn. Ik denk dat zij haar familie en intieme vrienden zou willen zien en misschien zou ze enkele oude vrienden hebben opgezocht om vrede te sluiten of zich te verontschuldigen voor een oude ruzie. Misschien was ze wel Chinees gaan eten omdat het haar lievelingseten was.

Het zijn de kleine niet gedane zaken die mij dwars zouden zitten als ik wist dat mijn uren geteld waren. Dat ik bepaalde vrienden niet meer heb gezien die ik "binnenkort" zou hebben opgezocht. Dat ik bepaalde fouten niet hersteld heb en oude ruzies niet heb uitgepraat. Dat ik de brieven die ik van plan was te schrijven niet heb geschreven. Dat ik niet vaak genoeg aan mijn dierbaren duidelijk heb gemaakt hoeveel ik van ze houd.

Nu probeer ik niets meer uit te stellen wat zou kunnen bijdragen aan het geluk in onze levens. Vanaf nu is iedere dag speciaal, elk uur, iedere minuut is bijzonder...

15:07 Gepost door Lucie in Moraal verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.