28-02-09

Een snelweg in het donker

Snelweg72

De weg voor je, ontvouwt zich langzaam. Stukje voor stukje. Soms zie je een volgende bocht of heuveltje door een tegenligger of iemand die voor je rijdt. Maar het is laat, dus bijna niemand op die weg.
Joúw weg. Je moet er dus maar op vertrouwen dat die weg doorgaat en niet plotseling stopt. Je moet goed opletten en je concentreren, zodat je geen bocht mist, en iedereen in zijn of haar tempo laat rijden om botsingen te voorkomen. Het is een onbekende weg. Het komt je af en toe bekend voor, maar je weet niet waar de nieuwe bocht zich aandient, wat er achter de volgende heuvel ligt.
Maar je bent niet aan je lot overgelaten. Overal staan wegwijzers.
Borden met namen die zeggen waar je naar toe kunt. De kunst is dan om te weten waar je heen wilt en welke stappen daarvoor nodig zijn. Je hebt een routebeschrijving nodig.
Maar die routebeschrijving zegt niet altijd wat je tegenkomt onderweg.
De bochten, heuvels, hobbels in de weg zijn er. Het gaat er maar net om hoe jij ze neemt.
Soms kan je wat sneller, soms moet je afremmen. Maar wat blijft is Vertrouwen.
Vertrouw dat je het kan.
Vertrouw dat je er komt.
Vertrouw dat wat je onderweg ook tegenkomt, jou nooit van je doel zal kunnen afhouden.
Vertrouw dat alles samenwerkt om Daar te komen. Ook al lijkt het soms onmogelijk door alle problemen, ongelukken, omleidingen op je weg.
Vertrouw jezelf.
Vertrouw het AL.
Want jij bent het Allemaal

19:32 Gepost door Lucie in Moraal verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.