12-06-17

Bizar..

Bizar! “Ik weet wie mij vermoord heeft”, zegt deze 3-jarige. Wat ze onder stenen in een nabij gelegen dorp vinden, is onverklaarbaar.

20

Deze buitengewone geschiedenis gaat over een 3 jaar oude Syrische jongen. Hij woont in een klein dorpje op de Golanhoogten en vertelde de volwassenen van het dorp iets onbegrijpelijks:

Toen deze jongen drie jaar oud was, kon hij voor zijn leeftijd al zeer goed praten. Hij maakt van zijn gave gebruik om de ouderen van het dorp iets ongelooflijks te vertellen: het kleintje herinnert zich dat hij vermoord werd.

moord1-1Aanvankelijk negeren zijn ouders hem, want kinderen durven wel eens onzin te vertellen. Maar het kleintje is koppig en zegt dat zijn herinneringen hem blijven kwellen. Hij herinnert zich vreselijke beelden van een bijl. Tenslotte zeggen zijn ouders hem toch te geloven en het nieuws verspreidt zich over het hele dorp.Dit bericht zorgt in het dorp voor heel wat opschudding, zeker omdat de bewoners tot de “druzen” minderheid behoren. Ze geloven in reïncarnatie (wedergeboorte), zodat de woorden van de kleine jongen inderdaad een bijzondere betekenis hebben. Daarbij komt nog dat de jongen een rode vlek op zijn voorhoofd had – waarvan geloofd wordt dat het wijst op een verwonding uit een vorig leven.

moord3

e jongen beweerde dat hij in zijn vorige leven met een bijl vermoord werd. Maar wat zo mogelijk nog meer onwaarschijnlijk is: hij herinnert zich ook zijn geboortedorp en zijn moordenaar.

 

Dankzij de nauwkeurige beschrijving van het kleintje konden de dorpsoudsten de eigenlijke plaats lokaliseren.moord4Dankzij de nauwkeurige beschrijving van het kleintje konden de dorpsoudsten de eigenlijke plaats lokalisere

moord5

De jongen herkende te midden van de huizen een bewoner en stapte rechtstreeks op hen toe en zei: “Ik was je buurman. We hadden een geschil en je hebt me vermoord met een bijl.” De man trok helemaal wit weg. “Ik weet zelfs waar je mijn lichaam hebt begraven.”

moord6

En inderdaad – de jongen kan precies beschrijven waar zijn lichaam onder een hoop stenen begraven lag. De bijl waarmee hij vermoord werd, had zijn schedel verbrijzeld precies op de plek waar de jongen een moedervlekje had.

moord7

De moordenaar gaf zijn daden onmiddellijk toe en werd later terecht gesteld. Na deze hele geschiedenis voelde de jongen zich opgelucht. Vele wetenschappers hebben zich sindsdien over dit bericht gebogen en doen ter plaatse onderzoek naar bijna dood ervaringen en reïncarnatie. DEEL dit onwaarschijnlijke verhaal met iedereen die je kent!
 
 
 

08:28 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-01-17

Doodervaring

Jonge ontwaakte uit een bijna doodervaring en vertelde zijn moeder wat ongelooflijks: “Mama ik zag je andere…”

Toen een jongetje betrokken raakte bij een auto-ongeluk, overleefde zijn vader dat niet en beëindigde het ook bijna zijn eigen leven. Hij moest vechten voor zijn leven. Tijdens deze beproeving werd hij maar liefst 3 keer officieel dood verklaard. Een keer ter plaatse, nog een keer in de ambulance en nog een laatste keer in het ziekenhuis.

 

bijnadood

Nu heeft deze vrouw een boek geschreven over haar ervaring en over wat haar zoon haar vertelde over zijn bezoek aan de hemel.

Toen hij amper 8 jaar oud was, raakte Landon Whitley in 1997 betrokken in een auto-ongeluk waardoor hij drie keer dood werd verklaard. Achteraf getuigde hij in het hiernamaals geweest te zijn.

Landon wandelde door “straten van goud” en ontmoette Jezus en andere overleden familieleden.

Julie Kemp, de moeder van Landon, herinnert zich hoe ze haar zoon probeerde te vertellen dat zijn vader overleden was. Ze vroeg: “Landon, weet je waar je vader is?” En hij antwoordde: “Ja, ik weet waar hij is. Hij is in de hemel nu.” Maar vervolgens zei Landon nog wat verbazingwekkender.

“Hij keek me aan en zei: ‘Mama, ik was je nog vergeten te zeggen dat ik je twee andere kinderen gezien heb. Ik was niet helemaal zeker waarover hij het had, maar ik had voor hem twee miskramen gehad. Dat hadden we hem nooit verteld. Hij kon gewoon niet weten dat we voor hem twee baby’s hadden verloren.”

Maar Landon herkende zijn broers meteen, hoewel ze nooit geboren werden. “Ik wist dat het mijn broers waren ondanks het feit dat ik hen nooit ontmoet had”, vertelde de jongen. “In de hemel weet je gewoon wie iedereen is.”

Omwille van het ongeval heeft Landon nu 23 metalen platen in zijn schedel. Hij is blind aan zijn linkeroog. Maar hij is dankbaar dat zijn ervaring van de hemel anderen inspireert om rotsvast in het bestaan van God te geloven.

“Ik wil gewoon dat mensen beseffen dat Jezus echt is. Dat er een hemel is, er zijn engelen en dat ze zijn woord en de Bijbel moeten volgen, en dat het leven alleen maar beter wordt”, zei de jongen nog.

Het boek van Kemp heet “Faith Has Its Reasons” (Gelooft heeft zijn redenen).Wat denk jij over de ervaring van deze jongen in de hemel.

Dead Boy Returns From Afterlife to Tell His Mom About Heaven

Bekijken op youtube.com

 

 

 

19:23 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-16

leven na de dood

 

Ervaringen van een arts met het leven na de dood

Dr. Eben Alexander is neurochirurg en leerde tijdens zijn opleiding dat bijna-doodervaringen niet bestaan omdat er geen bewijs voor is en ze goed te verklaren zijn. De arts deed dat soort verhalen dan ook af als onzin, tot hij zelf in coma raakte. Nu weet hij het zeker: de hemel bestaat!

Pag. 1: Als neurochirurg geloofde ik niet in het fenomeen van bijna-dood-ervaringen. Ik ben opgegroeid in een wetenschappelijk milieu, als zoon van een neurochirurg. Ik volgde in mijn vaders voetsporen en werd academisch neurochirurg, gaf les aan Harvard Medical School en andere universiteiten. Ik begrijp wat er met de hersenen gebeurt als mensen bijna dood zijn, en ik had altijd geloofd dat er goede wetenschappelijke verklaringen waren voor de hemelse uittredingen buiten het lichaam beschreven door mensen die ternauwernood aan de dood ontsnapten.

De hersenen zijn een verbazend ingewikkeld maar bijzonder kwetsbaar mechanisme. Een kleine vermindering van de hoeveelheid zuurstof in de hersenen leidt direct tot een reactie. Het was geen grote verrassing dat mensen die ernstig trauma hadden opgelopen uit hun ervaringen terugkomen met vreemde verhalen. Maar dat wilde niet zeggen dat hun belevenissen echt waren.

Hoewel ik mezelf als een overtuigd christen beschouw, was ik dat meer in naam dan in praktijk. Ik had niets tegen mensen die wilden geloven dat Jezus meer was dan gewoon een goed mens dat had geleden onder de handen van de wereld. Ik leefde diep met hen mee die wilden geloven dat er ergens een God was die ons onvoorwaardelijk liefhad. Ik was zelfs jaloers op die mensen om de zekerheid die dat geloof ongetwijfeld bood. Maar als wetenschapper wist ik wel beter en geloofde er zelf niet in.

In het najaar van 2008, na zeven dagen in coma waarin het “menselijk” deel van mijn hersenen, de neocortex, inactief was, ervoer ik echter iets dat zo diepgaand was dat het me een wetenschappelijke reden gaf om te geloven in bewustzijn na de dood.

Ik weet hoe uitspraken als deze klinken in de oren van sceptici, dus vertel ik mijn verhaal met de logica en in de taal van de wetenschapper die ik ben.

Op een vroege morgen vier jaar geleden werd ik wakker met een gigantische hoofdpijn. Binnen een paar uur was mijn hele cortex, het deel van de hersenen waar gedachten en emoties zetelen en dat ons in feite menselijk maakt, gestopt met werken. Artsen in het Lynchburg General Hospital, Virginia, een ziekenhuis waar ik zelf als neurochirurg werkte, stelden vast dat ik op de een of andere manier een zeer zeldzame bacteriële meningitis had opgelopen die meestal jonggeborenen treft. E. colibacteriën waren doorgedrongen in mijn cerebrospinaal vocht en vraten mijn hersenen op.

Toen ik die morgen op de spoedeisende hulp kwam waren mijn kansen om te overleven in meer dan een vegetatieve staat al vrijwel nihil. Als snel daalden ze tot nul. Zeven dagen lang lag ik in een diepe coma, mijn lichaam reageerde niet meer, mijn hogere hersenfuncties waren volledig offline.nder bespreekt zijn ervaring op het wetenschapskanaal 'Through the Wormhole.'

Op de morgen van mijn zevende dag in het ziekenhuis, terwijl mijn artsen overwogen de behandeling te staken, gingen mijn ogen plotseling open.

Foto's: Patiënten verhalen ervaringen van het leven na de dood

 

‘Je hebt niets te vrezen.’ ‘Je kunt niets verkeerd doen.’ De boodschap vervulde me met een enorm, krankzinnig gevoel van opluchting. (Foto illustratie Newsweek; bron: Buena Vista Images-Getty Images)

Er is geen wetenschappelijke verklaring voor het feit dat, terwijl mijn lichaam in coma lag, mijn geest, mijn bewuste binnenste, leefde. Terwijl de neuronen van mijn cortex door de bacteriën waardoor zij waren aangevallen volkomen inactief waren geworden, reisde mijn hersenvrije bewustzijn naar een andere, grotere dimensie van het universum. Ik had nog zelfs nooit gedroomd dat een dergelijke dimensie kon bestaan en de oude ik van vóór de coma zou heel graag hebben uitgelegd dat dat gewoon onmogelijk was.

Maar die dimensie is er echt, in grote lijnen dezelfde als beschreven door talloze personen die bijna-dood-ervaringen en andere mystieke toestanden hebben beleefd. Hij bestaat en wat ik daar zag en leerde plaatste me letterlijk in een nieuwe wereld, een wereld waarin we veel meer zijn dan onze hersenen en lichaam en waar de dood niet het einde is van het bewustzijn maar eerder een hoofdstuk van een grote en ongelooflijk positieve reis.

Ik ben niet de eerste die bewijs heeft gevonden dat bewustheid ebstaat buiten het lichaam. Korte, schitterende glimpen van dit rijk zijn al zo oud als de geschiedenis van de mensheid. Maar voor zover ik weet is nog nooit iemand naar deze dimensie gereisd (a) terwijl hun cortex volledig down was, en (b) terwijl hun lichaam onder nauwkeurige medische observatie was zoals het mijne tijdens die zeven dagen van mijn coma.

Alle belangrijkste argumenten tegen bijna-dood-ervaringen zeggen dat deze ervaringen het resultaat zijn van minimaal, voorbijgaand of gedeeltelijk disfunctioneren van de cortex. Mijn bijna-dood-ervaring vond echter niet plaats terwijl cortex disfunctioneerde maar gewoon was uitgeschakeld. Dit blijkt uit de ernst en de duur van mijn meningitis, en uit de universele corticale complexiteit gedocumenteerd door CT scans en neurologisch onderzoek. Volgens de huidige medische kennis van de hersenen en de geest is het absoluut onmogelijk dat zelfs ik maar een vaag en beperkt bewustzijn heb kunnen ervaren tijdens mijn coma, en nog veel minder de zeer levendige en zeer coherente odyssee die ik beleefde.

Het kostte maanden om te begrijpen wat er met me was gebeurd. Niet alleen de medische onmogelijkheid dat ik bewust was geweest tijdens mijn coma, maar, belangrijker nog, de dingen die in die tijd gebeurden. In het begin van mijn avontuur was ik in een wolkige omgeving. Dikke, wattige, witroze wolken die scherp afstaken tegen de diepblauwzwarte lucht.

 

De geschiedenis herleven: het zoeken naar de betekenis van de het leven na de dood is zo oud als de mensheid zelf. In de afgelopen jaren heeft Newsweek talloze coverstories gepubliceerd over godsdienst, God en die zoektocht. Zoals Dr. Alexander zegt, het is onwaarschijnlijk dat we het antwoord tijdens ons leven zullen kennen, maar betekent niet dat we ophouden met vragen.

Hoger dan de wolken, onmetelijk veel hoger, vormden groepen transparante, doorschijnende wezens een boog in de hemel en lieten lange streamerachtige lijnen achter zich.

Vogels? Engelen? Deze woorden kwamen later naar boven toen ik mijn herinneringen opschreef. Maar geen enkele van deze woorden doet recht aan de wezens, die gewoon totaal anders zijn dan alles wat ik ooit op deze planeet heb gezien. Ze zijn meer geavanceerd. Hogere vormen.

Een geluid, een gigantisch en dreunend geluid als een glorieus gezang, kwam omlaag en ik vroeg me af of die gevleugelde wezens dat maakten. Toen ik er later over nadacht, bedacht ik me dat de vreugde van deze wezens, terwijl ze voorbij zweefden, zo sterk was dat ze wel geluid moesten maken, om die vreugde tot uiting te brengen. Het geluid was tastbaar en bijna even materieel als regen die je op je huid kan voelen maar die je niet nat maakt.

Zien en horen waren niet gescheiden daar waar ik nu was. Ik kon de visuele schoonheid van de zilverachtige lichamen van die schitterende wezens horen daarbover, en ik kon de aanzwellende, vreugdevolle perfectie zien van wat ze zongen. Het leek alsof je niet kon kijken of luisteren naar iets in deze wereld zonder er deel van uit te maken, zonder er op de een of andere mysterieuze manier deel van te worden. Alweer vanuit mijn huidige perspectief zou ik suggereren dat je in die wereld naar helemaal niets kunt kijken, want het woord “naar” zelf impliceert een scheiding die daar niet bestaat. Alles was apart, maar toch was alles deel van al het andere, zoals de rijke, in elkaar grijpende patronen op een Perzisch tapijt ... of van de vleugel van een vlinder.

En wordt nog vreemder. Het grootste deel van mijn reis werd ik vergezeld door iemand. Een vrouw. Ze was jong en ik herinner me in detail hoe ze eruit zag. Ze had hoge jukbeenderen en diepblauwe ogen. Goudbruine vlechten omkransten haar mooie gezicht. Toen ik haar voor het eerst zag reden we samen op een oppervlak met een ingewikkeld patroon, dat ik later herkende als de vleugel van een vlinder. Er waren miljoenen vlinders om ons heen, grote fladderende golven vlinders, die de bossen in doken en dan weer rondom ons kwamen fladderen. Het was als een rivier van leven en kleuren die door de lucht bewoog. De kleding van de vrouw was eenvoudig, als een boerin, maar de kleuren, poederblauw, indigo en zacht oranje-perzik, waren van eenzelfde overweldigendheid, zeer levendig, net als al het andere. Ze keek naar me met een blik die, als je hem vijf seconden zou zien, je hele leven tot op dat moment de moeite waard zou maken, wat er ook tot dan toe was gebeurd. Het was geen romantische blik. Het was geen blik van vriendschap. Het was een blik die op de een of andere manier verder ging dat dat, verder dan alle soorten liefde die we hier op aarde hebben. Het was iets groters, iets was al die andere soorten liefde omvatten en toch veel meer dan dat alles samen.

Ze sprak tegen me zonder woorden. De boodschap was als een wind die door me heen blies en ik begreep direct dat het waar was. Ik wist dat net als dat ik wist dat de wereld om ons heen echt was, en geen fantasie, voorbijgaand en onsubstantieel.

De boodschap was driedelig en als ik ze in aardtaal moest vertalen zou ik zo ongeveer zeggen:

“Je wordt voor altijd hartstochtelijk liefgehad.”

‘Je hebt niets te vrezen.’

‘Je kunt niets verkeerd doen.’

De boodschap vervulde me met een gigantisch, krankzinnig gevoel van opluchting. Het was alsof ik de regels kreeg van een spel dat ik mijn hele leven al had gespeeld zonder het echt te begrijpen.

“We laten je hier veel zien,” zei de vrouw, weer zonder woorden te gebruiken maar door de conceptuele essentie direct in mij over te brengen. “Maar je gaat uiteindelijk terug.”

Daar had ik maar één vraag op.

Terug waarheen?

Het universum zoals ik het in mijn coma ervaarde is ... hetzelfde waarover Einstein en Jezus spraken op hun (zeer) verschillende manier.

 

Er stond een warm briesje, zoals op een perfecte zomeravond, een wind, die de bladeren van de bomen deed ruisen en langs stroomde als hemels water. Een goddelijke bries. Hij veranderde alles, de wereld rondom me ging over op een nog hogere octaaf, een hogere trilling.

Hoewel ik nog weinig taalfunctie had, zoals we dat op aarde bezien, begon ik woordloos vragen te stellen aan deze wind, en aan het goddelijke wezen dat ik erin of erachter bezig voelde.

Waar is dit?

Waar ben ik?

Waarom ben ik hier?

Elke keer als ik in stilte een van deze vragen stelde, kwam het antwoord onmiddellijk in een explosie van licht, kleur, liefde en schoonheid die als een golf door mij heen voerde. Wat belangrijk was over deze golven, was dat ze niet gewoon mijn vragen wegvaagden. Ze gaven antwoord, maar op een manier die de taal voorbij gaat. Gedachten drongen direct in mij door. Maar dat waren geen gedachten zoals we die op aarde kennen. Het was niet vaag, immaterieel of abstract. Deze gedachten waren solide en onmiddellijk, heter dan vuur en natter dan water, en terwijl ik ze ontving begreep ik onmiddellijk en moeiteloos concepten die me in mijn aardse leven jaren zouden kosten om volledig te begrijpen.

Ik bewoog voorwaarts en ging een immense leegte binnen, volledig donker, onmetelijk groot maar ook heel vertroostend. Het was pikdonker maar toch overlopend van licht: een licht dat van een schitterende hemelbol leek te komen die ik vlakbij me voelde. De bol was een soort “tolk” tussen mij en deze grote aanwezigheid rondom me. Het was alsof ik geboren werd in een grotere wereld, en het universum zelf was als een gigantische kosmische baarmoeder, en de hemelbol (die naar mijn gevoel verbonden was met, of zelfs één was met de vrouw op de vlindervleugel) leidde me erdoorheen.

Later, toen ik terug was, vond ik een citaat van de 17e eeuwse christelijke dichter Henry Vaughan dat deze magische plek min of meer beschreef, deze enorme, inktzwarte kern, waar het goddelijke zelf huisde.

“Er is volgens sommigen in God een diepe maar schitterende donkerte...”

Dat is precies wat het was: een inktzwarte donkerte die overliep van licht.

Ik weet heel goed hoe buitengewoon, hoe totaal ongelooflijk dit allemaal klinkt. Als iemand, zelfs een arts, me zo’n verhaal had verteld, had ik dat zeker afgedaan als een waanvoorstelling. Maar wat mij overkwam was absoluut geen waanvoorstelling, het was echt, nog echter dan al het andere in mijn leven. Inclusief mijn trouwdag en de geboorte van mijn twee zoons.

Wat me overkwam vraagt om een verklaring.

Moderne natuurkundigen zeggen dat het universum een eenheid is, onverdeeld. Hoewel we in een wereld vóór scheiding en verschil lijken te leven, zeggen natuurkundigen dat onder het oppervlak alle voorwerpen en gebeurtenissen in het universum met elkaar zijn verweven. Er is geen echte scheiding.

Vóór mijn ervaring waren dit abstracties. Nu is het realiteit. Niet alleen is het universum een eenheid, maar het wordt ook gekenmerkt door liefde, dat weet ik nu. Zowel geschokt en vol vreugde heb ik begrepen dat het universum zoals ik het in mijn coma ervaarde hetzelfde is waarover Einstein en Jezus spraken op hun (zeer) verschillende manier.

Ik ben tientallen jaren neurochirurg geweest in een van de meest prestigieuze medische instituten van Amerika. Ik weet dat veel van mijn collega’s, net als ikzelf vroeger, de theorie aanhangen dat de hersenen, en vooral de cortex, bewustzijn genereert en dat we leven in een universum zonder enige emotie, en zeker geen onvoorwaardelijke liefde die God en het universum, zoals ik nu weet, ons toedragen. Maar dat geloof, die theorie ligt nu in stukken aan onze voeten. Wat mij overkwam vernietigde dat geloof, en ik ben van plan om de rest van mijn leven te besteden aan het onderzoeken van de ware aard van bewustzijn en het feit dat we meer, veel meer zijn dan onze fysieke hersenen zo duidelijk mogelijk te krijgen, voor mijn collega-wetenschappers en alle mensen.

Ik verwacht niet dat dit gemakkelijk gaat worden om de bovengenoemde redenen. Als het bouwwerk van de oude wetenschappelijke theorie scheuren begint te vertonen, wil niemand dat zien in het begin. Het oude bouwwerk kostte zoveel tijd om te bouwen en als het instort, moet er een heel nieuw bouwwerk worden gebouwd.

Dit begreep ik uit de eerste hand toen ik me goed genoeg voelde om terug te keren in de wereld en met anderen te praten over wat er met me was gebeurd, anderen dan mijn vrouw Holley, die zo heeft geleden, en onze twee zoons. Blikken van beleefd ongeloof, vooral onder mijn medische vrienden, deden me realiseren wat ik een moeite zou hebben om mensen te doen begrijpen wat voor iets geweldigs ik had gezien en ervaren in de week dat mijn hersenen waren uitgeschakeld.

Een van de weinige plekken waar ik weinig moeite had met mijn verhaal was een plek waar ik vóór mijn ervaring nauwelijks kwam: de kerk. De eerste keer dat ik een kerk binnenging na mijn coma, zag ik alles door een nieuwe bril. De kleuren van de gebrandschilderde ramen herinnerden me aan de heldere schoonheid van de landschappen die ik in die andere wereld had gezien. De diepe bastonen van het orgel deden me denken hoe gedachten en emoties in die wereld als golven zijn die door je heen gaan. En, vooral, het schilderij van Jezus die het brood breekt met zijn discipelen riep de boodschap op die de kern was van mijn reis: dat we worden liefgehad en onvoorwaardelijk aanvaard door een God die nog groter en glorieuzer is dan de god waarover ik als kind op zondagschool leerde.

Tegenwoordig denken veel mensen dat de levende spirituele waarheden van de godsdienst hun kracht hebben verloren en dat de wetenschap, niet het geloof, de weg naar de waarheid is. Voor mijn ervaring had ik sterk de indruk dat dit zo was.

Maar begrijp ik dat dit idee veel te simpel is. Een feit is dat het materialistische beeld van lichaam en hersenen eerder producenten dan voertuig zijn van het menselijk bewustzijn, is gedoemd is te verdwijnen. Daarvoor in de plaats komt een nieuw beeld van geest en lichaam, het is er eigenlijk al. Deze visie is zowel wetenschappelijk als spiritueel en gaat voor wat de grootste wetenschappers van de geschiedenis zelf altijd boven al hebben gesteld: de waarheid.

 

Proof of Heaven door Eben Alexander, M.D. Uit te geven door Simon & Schuster, Inc.. Copyright (c) 2012 Eben Alexander III, M.D.

Het zal tijd kosten dit nieuwe beeld van de realiteit te vormen. Het zal niet tijdens mijn leven voltooid zijn, denk ik, en ook niet dat van mijn zonen. De werkelijkheid is zo enorm, zo complex, en zo onmetelijk mysterieus dat een volledig beeld misschien nooit compleet zal zijn. Maar in essentie toont het het universum als een zich ontvouwend, multidimensionaal geheel, bekend tot het kleinste atoom aan een God die meer en sterker om ons geeft dan een ouder ooit een kind kan liefhebben.

Ik ben nog steeds net zo zeer arts en wetenschapper als vóór mijn ervaring. Maar diep in mijn binnenste ben ik anders dan voorheen, omdat ik een glimp heb opgevangen van die nieuwe beeld van de werkelijkheid. En geloof maar als ik zeg dat het alle werk waard is dat wij en degenen die na ons komen moeten verzetten om het beeld goed te krijgen.

 

love-heart-cloud-1920x1200 (1).jpg

 

Bron: http://www.thedailybeast.com/newsweek/2012/10/07/proof-of...

 

 

 

10:40 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-12-12

Bijna dood ervaringen.

 

Dr. Maurice Rawlings onderzoekt het leven na de dood. Bijna doods ervaringen van mensen.

16:48 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-03-12

Wat is een ziel..

ChildPlayByRalpha.jpg

De ziel is een levende essentie van het licht van God.

 

De vraag: wat is een ziel? houdt de mensen al meer dan duizend jaar bezig. Religus en filosofen hebben een eigen mening over deze fundametele vraag. Iedereen weet dat de ziel in het lichaam woont en de levensvonk als het bewust zijn vormt, de ziel je uniek maakt. Het mentale proces dat we de " geest " noemen is een deel van de ziel, maar niet de totaliteit.

Voorbij de dood:

Geloven in de ziel impliceerd geloven in de eigen onsterfelijkheid: de gedachten na de dood, van het fijsieke lichaam de ziel blijft voortbestaan. de eindbestemming- het hiernammaals, reincarnatie of eenwording met een godheid- hangt af van je spirituele overtuiging.

14:05 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-02-12

Geesten..

dyn008_original_625_417_jpeg_2626873_571338483fe73d660d9b87751d28595d.jpg

Berichten uit het hiernamaals;

Dorine had de reputatie vreemde zaken te onderzoeken.

Dorine stond bekend om haar interesse in het bovennatuurlijke. De plaatselijke krant noemde haar' spokenjager'.De eerste week van December kreeg Dorine een telefoontje van de Cafébaas meneer Van hof, die beweerde dat er in zijn Cafe spookte. Dorine was scheptisch maar nam haar opdracht aan, omdat ze hoopte meer werk te krijgen.

Paranormaal onderzoek

Enkele dagen voor Kerstmis reed ze over een smal wegentje naar het Café. Ze pakte haar apparatuur uit en haaste zich naar de deur, waar meneer Van hof al haar opwachtte. Binnen zette ze een kop koffie voor zichzelf en de Cafébaas vertelde hoe een doorzichtige grijze dame regelmatig via de bar naar de woonkamer liep en vervolgens verdween. Dorine nam haar intrumenten. op strategische locatie in het Café en de woonkamer werden thermometers geplaatst en alle ingangen en vertrekken kregen bewegingsdetectors. De grijze dame was in beiden vertrekken gezien, dus Dorine installeerde 2 videocamera's om eventuele verschijningen te registreren. toen de avond verstreek maakte  het zich gemakkelijk in een zetel. Meneer Van hof vertelde zijn vrouw, die bij haar dochter vertoefde. Dorine was echter meer geinteresseerd in haar temperatuurmonitors; die gaven voordurend onvoorstelbaar lage waarden aan, ondanks de verwarring.

Een onverwacht telefoontje

Om 3 uur s'nachts viel Dorine in slaap. Ze  dacht dat het onderzoek verspilde tijd was, toen plotseling de telefoon ging. Het was een verwarde dame Van hof die vertelde dat haar man die avond in het ziekenhuis was overleden. ze veronschuldigde zich ervoor dat hij haar niet had kunnen ontmoeten. Er trok een koude rilling langs Dorine's ruggegraat. Ze keek naar de leunstoel waar meneer Van hof had geslapen. hij was verdwenen. Dorine controleerde haar videocamer's en ontdekte tot haar verbijstering dat die alleen maar ruis hadden gerigistreerd. Teleurgesteld pakte ze haar instrumenten in. toen ze het café verliet, zag ze iets vreemds. op de bar stond een glas van haar favoriete bier. Daarnaast lag een briefje met de woorden:' Van een vriend'. Dorine dronk het glas leeg en verliet met glimlach op haar lippen uit de kroeg.

Meneer Van hof bleek meer dan zomaar een cafe-eigenaar toen hij verscheen aan spokenjager Dorine.

11:42 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-02-12

Soorten geesten.

thenaturespirits.jpg

Zielen in nood.

De ziel van iemand die niet gestorven of stervende is, of de ziel van iemand  die in nood is, bezoekt soms zijn dierbare, om vaarwel of om hulp te smeken. dit kunnen waarschuwende geesten zijn

Boodschappers van vrede.

De ziel van een dierbare kan verschijnen aan nabestaande om hem te troosten of verder te helpen. Dit type informatieve ziel laat een achtergebleven partner weten dat hij of zijn geen zorgen hoeft te maken en zonder wroeging een nieuwe relatie kan beginnen.

Vaste bewoners.

Dit is een ziel dat de bewoners van een huis laat weten dat ze niet de enige aanwezigen zijn. Wie een sterke band had met een bepaalde plek, weigert die soms te verlaten na zijn dood.

Reddende geesten.

Dit zijn waarschuwende geesten die een ramp of een ongeluk aankondigen. zij verschijnen om signalen te geven.

Hulpvaardige geesten

Speelse geesten die kleine voorwerpen als sleutels laten verschijnen als dat nodig is. Ook kunnen ze boeken laten openvallen op de juiste bladzijde.

Het oudste spookverhaal.

Een van de eerste spookverhalen komt van de griekse filosoof Athenodorus. hij bracht de nacht door in een huis waar het spookte. Athenodorus vluchtte niet maar volgde de ziel, omdat hij begreep dat deze hem iets wilde laten zien. Het spook wees hem op een aantal ontzielde lichamen. Nadat deze waren begraven, verdwenen de spoken.

16:13 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-11

Een..

Aviodrome_platform_02.jpg

Een geruststellend bericht.

Een piloot verongelukte op zijn reis, en kon zijn vrouw toch hoop geven.

In 1928 gezagvoerder W. Hinchcliffe en Elsie Mackay probeerde als eersten de Anlantiche Oceaan oversteken per vliegtuig. Jammer, ze zijn nooit op hun bestemming aangekomen. De twee avonturiers raakten verdwaald en storte neer rond de Azoren. Sonja de vrouw van de gezagvoerder, heeft wekenlang gebeden. Om goed nieuws te krijgen van haar man.

Mysterieuze voetstappen.

op een nacht hoorde Sonja voetstappen op de gang achter haar slaapkamer. Ze was niet bang, omdat zij en haar kinderen bezoek hadden. Waarschijnlijk ging iemand naar toilet. Haar bezoekers vertelde haar dat ze voetstappen hadden gehoord in het huis. ze was erg verbaasd. Ze vroegen of het sonja was geweest. Iedereen in het huis dacht dat iemand anders geluid had gemaakt

Hulp van een Medium

Sonja vreesde dat haar man dood was en dat zijn geest misschien in het huis was geweest. Ze maakte een afspraak met het beroemde medium Eileen Garrett. Via Eileen kon sonja met de geest van haar overleden man praten. Sonja vroeg vroeg hem of hij die bewuste nacht  in het huis was geweest. zij kreeg als antwoord " ik ben nog steeds in het huis ik wilde de reiswekker naast je bed aanraken, maar was bang dat je ervan zou schrikken".

Geruststellende boodschap.

Het medium vertelde haar dat haar man zich zorgen maakte over een verzekeringspolis dat hij vlak voor zijn vertrek had afgesloten. De polis stelde haar en de kinderen veilig als hij zou komen te overlijden. Het geld van de polis kwam niet zo snel vrij en Sonja verkeerde in financiele problemen. De geest van gezagvoerder Hinchcliffe overtuigde zijn vrouw ervan dat zij het geld binnenkort zou ontvangen. Sonja was gerustgesteld na dit bericht. De polis werd inderdaad snel uitgekeerd en Sonja kon weer goed voor haar kinderen zorgen

 

14:08 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-11

Liefde na de dood:

Rode%20tulpenblaadjes.jpg

Liefde na de dood: bloemen uit de hemel.

Carine ontmoette Patriek op de trouwdag van haar vriendin, maar haar hart ging niet meteen sneller kloppen. ze kletste wat met hem en gaf aarzelend haar telefoonnummer. ze twijfelde of ze met hem uitwilde, maar liet zich overhalen toen hij haar een bos witte tulpen stuurde- haar lievelinsbloemen. Patriek nam haar mee naar een chic restaurant en Carine begon meer te voelen voor hem. Ze kregen een relatie, en na een jaar vroeg Patriek haar te huwelijk, op zijn eigen bloemrijke manier. Carine was dol op tuinieren en Patriek had een ring tussen haar witte tulpen gelegd met een briefje erbij of zij wilde trouwen met hem. Carine zei meteen " ja "

Sprookjeshuwelijk

Hun huwelijk was een sprookjes, compleet met witte duiven. Hun bed bezaait met witte tulpenblaadjes. Ze hadden het goed, en kochten na een paar jaren een huis op het platteland met een tuin vol tulpen. Helaas  aan hun geluk kom er een wreed einde. Patriek was vroeg na zijn werk naar huis gegaan, om Carine te verrassen met een reisje naar Parijs. hij zag de mottorrijder echter te laat en probeerde de tegenligger te ontwijken, en botste tegen een boom. In het ziekenhuis werd Carine verteld dat Patriek op slag dood was geweest en niet had geleden... een schrale troost.

Een lichte aanraking

Pas op de begrafenis kwam de echte klap. Carine raakte zo overstuur, dat haar moeder haar meenam naar het ouderlijke huis. Na enkele maanden keerde Carine naar haar eigen woning, op een koude winterochtend..thuis in bed huilde ze hartverscheurend. hoewel het vroor, voelde Carine plotseling een warme wind. Het leek wel of er vlinders over haar huid liepen. Verbaast ging ze rechtop zitten: haar lichaam en haar bed waren bezaaid met witte tulpenblaadjes...

Zo zie je daar haar man altijd bij haar is, niet lichamelijk maar geestelijk.

♥♥♥

12:08 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-03-09

Een verloren teddybeer

0502076%20pluche%20beertje%20met%20t-shirt

De schreeuw van een jongetje maakte Mieke duidelijk dat zich in de tuin van haar nieuwe woning meer bevond dan struikgewas.

Mieke verhuisde in de winter. ze hadt niet veel aandacht aan de tuin geschonken. De lente kwam aan, en snel wist ze dat er veel werk was. Grenzend aan de tuindeuren van de eetkamer was een klein terras, met daarachter een diepe, sterk verwaarloosde tuin. het gras stond bijna een meter hoog en de tuin was overwoekerd door talloze struiken en bomen. Mieke was met de moed der wanhoop begonnen met afrijden van het gras, toen ze plotseling een schreeuw hoorde.

Vervagend beeld

Het geluid kwam uit een overwoekerd gedeelte en mieke dacht dat er misschien een buurjongetje was verdwaald in het oerwoud van haar tuin. Ze keek rond, maar tot haar verbazing zag ze niemand. Mieke was de schreeuw al snel vergeten, maar de volgende dag gebeurde er iets wat nog vreemder was. Toen Mieke het maaien hervatte, voelde ze een koude luchtstroom en plotseling viel haar blik op iemand recht voor haar, die langzaam dichterbij kwam. Het eerste was een klein jongetje in ouderwetse kleren. Het kind weende. Mieke ging naar hen toe om hem te troosten maar zijn gestalte vervaagde langzaam. Mieke stond versteend van angst. toen verzamelde ze moed en liep naar de plek waar het jongetje had gestaan.

Ten val

Plotseling struikelde Mieke en ze viel voorover. ze ontdekte dat ze was gevallen over een stapel stenen. Gelukkig had ze alleen haar hand geschaafd. Het waren resten van een oud muurtje rond wat ooit een waterput was geweest. Een gerafeld touw hing nog aan een ijzere pin in de put. Toen mieke naar beneden keek, onderscheidde ze in het donker een emmer. ze greep het touw en trok de emmer uit de put. Tot haar ververbijstering zat er in de emmer een oude, modderige teddybeer die er jaren geleden in moest zijn gevallen. Voorzichtig zette ze de beer bij de stenen en stortte zich weer op haar tuin. De volgende dag was de beer verdwenen- het jongetje hoorde ze nooit weer. 

10:28 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-01-09

Geen angst meer voor de dood

44397724

Lies was altijd bang geweest voor de dood, maar na een ontmoeting met haar overleden grootmoeder wist ze dat ze niets te vrezen had.

Lies was altijd bang geweest voor de dood, dat ze zelfs in therapie was geweest. Haar grootste angst was om te sterven aan astma. Op een dag kreeg ze een ernstige astma-aanval. Ze wist haar inhalator te pakken, maar die bood geen enkele verlichting.

Een moment van paniek

Panisch belde Lies het alarmnummer, maar toen ze de hoorn had neergelegd besefte ze dat ze naar zichzelf keek. Vreemd genoeg was ze niet bang meer; een krachtig en warm licht scheen haar te omhullen. Plotseling werd ze weggedreven bij haar lichaam en belande ze in een uitgestrekte groene weide. Daar verscheen haar geliefde grootmoeder, die haar vertelde dat ze haar angst opzij moest zetten en van het leven moest genieten. Ze verzekerde Lies dat dit het was wat haar wachte en dat er niets was om bang voor te zijn. Meteen daarop werd Lies teruggezogen naar haar lichaam. Ze opende haar ogen en keek in het opgeluchte gezicht van de dokter. Hij vertelde haar dat ze bijna dood was geweest. Lies voelde zich blij van binnen. De dood joeg haar geen angst meer aan en ze wist zeker dat ze in de toekomst meer lucht zou hebben.

 

 

11:39 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-09

Uittredingen: tot weerziens.

licht2

Astrid miste haar overleden zus verschrikkelijk, tot een ongeluk haar deed inzien dat ze elkaar ooit zouden weerzien.

Astrid liep van haar werk naar huis toen het ongeluk gebeurde. Ze had gepiekerd over haar zus Renate, die nog geen jaar geleden was gestorven. even daarvoor had ze op straat gesproken met Renate's vriend. hij moest vechten tegen tranen en in gepeis verzonken liep Astrid verder.

Een ongeluk

Astrid stak een Kruispunt over... de auto had ze niet gezien. Ze vloog door de lucht en smakte op de grong, maar eenmaal bekomen van de klap merkte ze dat ze niet gewond was. Verbijsterd stond ze op. Ze maakte zich uit de voeten, weg van de toeschouwers die van alle kanten toe stroomde.

Een onverwachte ontmoeting.

Toen ze 25 minuten later thuis kwam, merkte ze dat er iets mis was. Haar huis zag er plotseling heel anders uit. haar meubels stonden op een andere plaats. Ze bekeek een schilderij dat ze nooit eerder had gezien, toen ze iemand op de trap hoorde. Ze dacht aan een inbreker en haar mond viel open toen haar zus binnenkwam. Astrid hart sloeg over. Haar arm stokte en ze kon geen woord uitbrengen. ze stond als versteend. Ook haar zus leek geschokt, alsof ook zij haar ogen niet kon geloven. Toen begon Renate te spreken.

Tijd om terug te gaan.

Ze vertelde Astrid dat ze er nog niet mocht zijn en dat ze meteen weg moest gaan. Astrid slikte. Ze had haar zus wel 1001 dingen willen vertellen, maar wist dat ze terug moest. ze rende de straat in met een ongelofelijk snelheid, tot ze op het kruispunt kwam. Ze was niet verbaasd toen ze zag dat de menigte er nog stond.

Een angstwekkend tafereel.

Astrid duwde de mensen aan de kant en zag waar ze naar keken. In een plas bloed lag haar levenloze lichaam. In paniek rende ze naar haar stervende lichaam. Plotseling hoeste ze en keek ze in de ogen van een bezorgde hulpverlener. Het duurde even voor ze begreep waar ze was. Later, in het ziekenhuis, hoorde ze dat ze enkele seconden dood was geweest. Astrid schrok echter niet toe de artsen haar dit vertelde. Integendeel, door haar hele lichaam ging een warm, getroost gevoel.

Troostend besef.

Astrid was blij dat ze leefde, maar de gedachte dat haar zus Renate haar had opgewacht maakte haar nog veel gelukkiger. Eens zouden ze elkaar terug zien.

15:59 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-04-08

Vriend tussen de vlammen

vuur5

Hardwerkende Monica dacht dat ze in haar ééntje alles aankan, tot dat een engel haar leven redde.

Monica,werkte al 10 jaar bij een beddenspeciaalzaak. Onlangs was ze afdeling manager geworden, en had geen problemen met overuren. Als de collega's al lang weg waren, was Monica nog bezig met etalage of inventaris.

Rook in haar ogen

Monica was zaterdagavond tot 22 uur aan het werk geweest. Ze was vollop aan het werk, toen ze brandlucht rook. Ze was in de voorraadkamer op de eerste verdieping.tussen deze ruimte en de trappen, bevond de opslagruimte voor de matrassen, en daar kwam de lucht vandaan. ze zette de radio aan en opende de deur, de hele verdieping zag zwart van de rook.Ze liep langzaam naar de richting van de trap, maar al gauw beseffte ze dat ze de weg was verloren. De rook brande in haar ogen en traande verschrikkelijk. Ze struikelde en viel...Bijna had ze alles opgegeven, toe een paar sterke handen haar omhoog trokken. een groot persoon, duwde haar in de richting van de trap. de persoon stopte bovenaan de trap, en zonder iets te zeggen was hij weg.

Redder in nood.

Moeizaam ging Monica de trap af, en verliet de winkel. Buiten viel ze in de armen van een brandweerman. Monica, vroeg hem, om terug binnen te gaan, daar was nog een persoon in nood. De brandweerman ging terug binnen in het gebouw, en na een een heel korte tijd kwam hij terug, en vertelde dat er niemand meer was. Monica, ademde de frisse lucht in, uit het zuurstofapparaat en zag dat het begon te sneeuwen. Pas toen er een sneeuwvlok op haar wang kwam: beseffte ze zich dat het geen sneeuw was. het waren veren, heldere witte veren als uit een donzen kussens.. Monica, vroeg zich af.. dat de zachte, witte veren, afkomstig waren van haar beschermengel.

20:18 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-03-08

Over de rand

eagle22

Na Martin ongeluk op een berg!! Kreeg hij vraagtekens bij zijn levenstijl.

Martin was een rots aan het beklimmen, zijn handen zochten wanhopig naar een houvast. Even voelde hij angst, maar zette, het vlug van zich af. Martin, die baas was, over een consultancijbureau, was niet aan de top gekomen door bang te zijn. Hij nam deel aan een Teambuildingsweekend met een groep andere managers in de Ardennen. Samen met de groep, probeerde ze, een kleine, maar lastige berg te beklimmen. Het had die nacht geregend, en de meeste onder hen hadden een drogere dag willen afwachten. Maar voor Martin was dat geen optie. Hij dacht, dat is het zelfde of falen. En hadt een stel van de jongste mannen overgehaald de beklimming te doen.

Relatie problemen.

Tijdens, hij aan het klimmen was, besefte hij dat hij opnieuw zijn vrouw niet had opgebeld. Zijn vrouw verlangde, naar een kind, en dat had, al tot veel ruzie geleden. Martin werkte, zes dagen per week met alle zakenetentjes inbegrepen. en  had maar 2 vakantieweken per jaar, meer was er niet in zijn drukke leven. één van de mannen riep vanaf de top omlaag, en Martin keek omhoog. Hij was de énige die nog klom, en zijn voeten vonden een steuntpunt, en klom verder. Plotseling, brak er een steen af, zijn handen zochten tevergeefs naar een houvast. Maar hij viel omlaag.

Over de rand

In plaats van zes meter lager, tegen de grond pletter te slaan, voelde hij, dat hij in een duistere tunnel zweefde. En zag in de verte, een licht dat zijn kant opkwam. Het licht explodeerde, en werd omringt door warmte, vrede, veiligheid....Alsof hij weer een kind was, en getroost werd door zijn mama. Voor zijn ogen speelde een film van zijn leven af. En koesterde, zich in de liefde, die andere voor hem hadden gevoeld.Verderop zag hij zijn vrouw, die bij haar moeder was. Ze hield haar handen op haar buik, en weende. En wist niet, hoe ze hem moest vertellen, dat zij zwanger was.

Op andere gedachten.

Plotseling voelde Martin, dat hij tegen de stroom in zwom. Hij opende zij ogen. En lag in het ziekenhuis. Omringd door dokters, en het belangrijkste zijn lief vrouwtje was bij hem. hij kuste haar, en fluisterde, dat hij heel gelukkig was, met de komst van de babij. Toen ze hem verbijsterd aankeek, begreep zijn vrouwtje niet hoe hij het wist.     

20:09 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-02-08

Bijna dood ervaringen

7

Wat zijn bijna dood ervaringen

Bijna dood ervaringen is een soort uitreding, dat zich meestal voordoet, tijdens een operatie, ongeluk, bij een zware ziekte, waarbij het fysieke lichaam, op de rand van de dood verkeerd De persoon is vaak klinisch dood geweest Bij een BDE ziet de persoon vaak een tunnel, waar men een intens vredevolle licht ziet Ook kan hij personen zien, die in hun astrale vorm, lichaam aanwezig zijn Zoals overleden familie, vrienden, kan ook gidsen zijn ze vertellen ons dat onze tijd nog niet is gekomen, en dat wij terugmoeten Vele mensen zien dan een film van de voorbije jaren voorbijgaan

Effechten van een bijna dood ervaring

Geloven in leven na de dood

Reincarnatie

Geen angst meer voor de dood

Persoonlijke spirituele beleveving

Positief kijken naar zichzelf en naar andere

Wilskracht

Minder interessen op materieel vlak

sa9  5


 Herrinneringen uit de kinder tijd

Petra had dikwijls hartklachten, en ze was bang voor te sterven

Een spirituele ervaring, de liefde voor haar familie, brachten haar op andere gedachten.  Een colega van Petra spoedde zich naar ziekenhuis, nadat ze ontdekte dat er iets mis was. Petra had dikwijls hartproblemen gehad en wist wat een stijve arm en kaak betekende. Ze had al veel in het ziekenhuis verbleven, en was bang dat het nu anders zou aflopen. Ze lag in het ziekenhuis, en hoorde plotseling een harde pieptoon, gevolg door alarmbellen

Terug naar huis

Dokters bogen zich over haar heen, maar ze voelde zich verwijderd, van wat er allemaal gebeurde, alsof ze vanuit een afstand keek. Ze had geen schrik meer Het werd donker, ze bevond zich niet meer in het ziekenhuis. ze opende de voordeur, en werdt entousiast begroet door haar verleden hond. Toen ze nog op school zat.Tranen vloeide op haar gelaat toen ze de sterke, bekende armen om zich heen voelde. Ze keek omhoog, en zag haar vader. hij kuste haar, net als vroeger op haar voorhoofd. Petra zag een spandoek met "welkom thuis" erop geschreven. De kamer zat vol met overleden vrienden, en familie, waar ze veel van hield.

Nieuwe hoop

Plotseling, verscheen haar oma tussen de mensen, en zei haar te vertrekken. Petra, weigerde, maar oma nam haar arm zachtjes naar de deur. Petra, lag terug in het ziekenhuis, en de dokters stonden rondom haar bed. Ze had een hartstilstand gehad. De dokters hadden, haar succesvol gereanimeerd. Ze lachte en voelde zich volkomen ontspannen. Petra, was niet meer bang om te sterven. Ze wist wel beter,omdat ze de liefde van haar overleden vrienden, en familie had ervaren. er is leven na de dood.

11:49 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-08

Een sneeuwengel in de winter

1rifles0004 (351 x 506)

Katrien, was gewaarschuwd voor de sneeuwstorm ze verdwaalde, en werd teruggebracht door een beschermengel.

Katrien en haar man Luc waren in de herfst in 1998 verhuisd. Ze hadden een huis gekocht aan de rand van een bos. Het was een kwartier lopen naar de stad, waar het bedrijf , van haar man was. Luc was vaak, van huis, en Katrien had een hond gekocht om haar gezelschap te houden. Katrien en Gini haar hond gingen elke dag, wandelen, naar de stad, om boodschappen te doen. op een koude ochtend, dacht Katrien, dat ze sneeuw kon ruiken in de lucht, en hoopte op een mooie, lange, witte winter. Tijdens de wandeling betrok de lucht en even later, vielen de eerste sneeuwvlokjes. Het begon hard te waaien, en door de ernorme sneeuw kon Katrien niets meer zien.

Een licht

Katrien raakte in paniek, en zag dat ze de verkeerde kant op was.. Plotseling, zag ze even verderop licht schijnen. Ze dacht, dat het een man met een zaklamp was. Maar toen ze naderbij kwam, zag ze dat de persoon zelf, licht gaf. Ze liep dichter, naar hem, en plotseling was hij verdwenen. Uitgeput, en koud, liep ze achter hem aan. Na 20 Minuten zag ze door de sneeuwstorm heen de oprit naar huis. Ze wilde de persoon, bedanken, maar daarvan zag ze in de tuin de contouren van iets, dat ze sinds haar jeugd niet meer gezien had. Een sneeuwpopje in de vorm van een engel.

 

10:21 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-02-08

Elke

21Lkopie

 Ongeluk bracht Elke in contact met een familielid uit het verleden.

Elke reed in haar auto, en was niet in een bepaalde stemming. Op het werk, was ze weken bezig geweest om een vergadering van diverse afdelingen te beleggen. Ze vertelde aan haar collega's dat ze de vergaderingen ging verzetten. Ze voelde zich niet lekker, omdat ze zich voorstelde wat ze allemaal over haar zou zeggen.

Onverwachte boksing.

Elke was in gedachten verzonken. Ze was zich niet bewust van de vrachtwagen die voor haar reed. Ze zag niet dat hij plotseling afremde. En reed op de vrachtwagen in, die planken vervoerde. De planken vlogen tegen haar vooruit heen. Ineens was ze niet meer in haar auto. Ze voelde zich licht, en zonder zorgen, en beseffte dat ze zich haar kindertijd niet meer zo gevoeld had. Terwijl ze verder omhoog zweefde, zag ze een ernorm licht. Het licht leek haar aantetrekken en zweefde naar het licht toe. Ze werd omarmd, en ontdekte, dat het een gedaante was. Ze keek in het heldere licht, zag het glimlachende gezicht van haar oma. Haar oma was overleden, toen ze 12 jaar oud was,en had die tijd veel gehuild. De glimlach vervaagde, toen haar oma vertelde, dat Elke terug moest gaan. Elke protesteerde, maar oma vertelde, dat ze voor iemand moest zorgen. Elke begreep er niets van...Haar gespensioneerde ouders hadden haar hulp niet nodig. Haar vriend, zou misschien een paar tranen laten, maar zou zich al snel op zijn geliefde baan storten. Ze moest voor niemand geen zorgen maken, maar ze drong aan.

Tegen alle verwachtingen aan.

Elke aarzelde één moment en de aarzeling, was genoeg om haar terug te trekken. Elke opende haar ogen, en zag een dokter, en was van top tot teen in verband gewikkeld. De dokter vertelde, dat hij grote zorgen had gemaakt. De operatie was gegeslaagd. toen hij de kamer wilde verlaten vertelde, hij met een glimlach, dat het met het ongeboren kind niets aan de hand was.. En  ja hoor...Alles viel op zijn plaats en begreep ze de woorden van oma. Ze had echt iemand om voor te zorgen.

11:04 Gepost door Lucie in Geestelijke verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |